خانه ای که سبز نیست

nonbahrami — Fri, 18 Jul 2008 10:56:18 GMT

دلم برای خسرو شکیبایی تنگ می شود.نه اینکه دیگر در بینمان نیست و این دلتنگی از سر "این قوم زنده کش و مرده پرست "باشد. بازی اش را دوست داشتم .اما تن صدایش بیشتر .مخصوصا گفتن "سین" . امروز برای بار چندم نشستم و "حکم" را دیدم.اتوبس شب هم .و الان در باره ی خسرو شکیبایی چه بنویسم ؟خوب بود؟ خوب بازی می کرد ؟ هنرمندی توانایی بود؟همه می دانیم .می دانیم صدایش.نگاهش و .. جایگیزن ندارد .اما من دلم برای آقای صباحی خانه سبز،مرادبیگ روزی روزگاری، اصلا چند تا نقش اینجا ردیف کنم ؟ بیاید برای شادی روحش فاتحه ای بفرستیم .هر چند که هنوزباورش زود است .

چقدر "علی کوچیکه رو دوست داشتم.شعر فروغ فرخزاد و صدای خسرو شکیبایی

تیتراژ آغازی سریال "خانه سبز"

سکانسی از فیلم "روزی روزگای" با بازی خسرو شکیبایی در نفش مردا بیگ

و دیگران:

1: BBC :خسرو شکیبایی درگذشت

2: مسعود رسام: «خسرو شكيبايي» عاشق مردم بود

3: مهرانه‌ مهين‌ترابي:آسمان هنر ايران يكي از بزرگ‌ترين ستاره‌هايش را از دست داد

4: فتحي: حسرت كاركردن با «شكيبايي» تا قيامت بر دلم ماند

5: کاوه مشکات:آقای سبز رفت

6: نامه رضا کیانیان به خسرو شکیبایی

این نامه ها دردی دوا نمی کند!!

nonbahrami — Sun, 22 Jun 2008 21:31:18 GMT

۴ تیر که بیاد ،یک سال دیگه به نبودنت اضافه می شه.و من که این روز ها که از نبودن همیشگی ات خسته شده ام در میان کاغذ های زرد و رنگ پریده ای،که هنوز حرف هایشان به تازگی نبودنت است می خزم و به آن همه عاشقانه آرام حسودیم می شود.

" اگر چه این نامه دردی را دوا نمی کنه .چون الان یک ماه است که از همدگیر دور هستیم.دوری یک ماه با این چند کلمه که ارزشی ندارد آرامم نمی کنند .اگر چه یک ماه چیزی نیست ولی برای من و تو خیلی زیاد است .هرگز باور نمی کردم که بتوانم یک ماه از تو جدا بشوم و تو را در خانه تنها بگذارم* "

نامه هایی که در میان سطر هایش نه ردپایی از عاشقانه های حافظ است و نه اثری از کمالات شسته و صیقل خورده ی صائب. کلماتی گاه وحشی و سرکش با کاغذی ساده و گلهای که با بی سلیقگی بالای صفحه کشیده ای

"... الان پسر خاله ات هم کنارم نشسته، وقتی بالای کاغذ گل کشیدم خنده اش گرفت. نمی دانم چه بنویسم .چون 8 سال.. .خاطرات 8 سال که نمی توان درون دو صفحه کاغذ نوشت این چند تاکلمه به خاطر این است که در فکرم نباشی...و بدانی عباست هنوز زنده است و انشالله تا آخر عمر با هم هستیم .."

و گاهی هم شیطنت هایت.شیطنت هایی به سادگی همان حرف ها

" همه را سلام برسان.دست مادرم را از طرف من ببوس. هر دختری که احول عباس پرسید سلام او را برسان"و بعد وبلا فاصله می نویسی "این چند کلمه آخر برایت نوشتم ام تا که مقداری بخندی .چون می دانم نامه را که می خوانی حتما گریه می کنی ".

اما هر با نامه هایت را می خوانم هزاران سئوال بی پاسخ در پستوی تاریک ذهنم روشن می شود.سئوالاتی که نمی دانم چگونه پاسخشان را بیابم. می بینی ؟ می بینی چقدر سخت است.در این میان من ماندم و هزار تا سئوال بی پاسخ .مادر می گفت در این یک سال و نیمی که با هم بودیم بیشتر از چند دوره کوتاه خانه نبودی .می گفت :"همیشه به فکر این بودم کی جنگ تمام می شه تا من هم طعم یه زندگی بدون استرس و نگرانی رو بچشم" می گفت "ما زندگیمون رو خیلی ساده شروع کردیم.اصلا تو فکر خانه و وسایل خانه نبودیم .فقط می گفتی منتظرم جنگ تموم بشه تا بهت نشون بدم چرا هشت سال سماجت کردم تا مال هم بشیم" .مادر می گفت" توی همین مدت کوتاه هم ... مادر دیگر هیچ نگفت .دیگر هیچ وقت نگفت که چرا بیشتر روزها دور از چشم من چشم هاش قرمز هستند.دیگر نگفت چرا همیشه در خم کوچه ی نرسیده خانه مکثی می کند.و دوباره راهش را ادامه می دهد.نگفت اما من می دانم روز هایی که عاشق هم بودید، درست ساعتی که مادر از مدرسه تعطیل می شد به بهانه بستن کفش جلوش خم می شدی و بدون آنکه به کفشت نگاه کنی گره هاش را محکم می کردی مادر نگفت اما خودم در یکی از نامه هایش خواندم که:"عباس از دستت ناراحتم .ناراحتم چون وقتی بودی نبی را به این طرف و آن طرف می بردی و در خانه به من کمک می کردی اما حالا جای خالیت در خانه معلوم است و وقتی تنها در خانه می نشینم و جای خالی تو را می بینم گریه می کنم .چون ماه رمضان همه مردم خانه هستند و پیش هم زندگی می کنند .هین ها که می بینم ناراحت می شوم..." عباس به خدا قسم نبی حالش خوب است .ان شربت که خورد خوب شد .اما فقط شب ها بابا را بهانه می گیرد..."

از راست :پدر-عمو جواد-پدر بزرگ-عمو احمد-عمو ایاز

این روز ها نه عمو احمد هست و نه پدر بزرگ و نه تو .راستی مدت هاست نارنج حیاط خشک شده و پدر بزرگ هم نیست که قصه های شیرین و فرهاد بخواند.رادیو لندن هم دیگر پایه ثابت ندارد

مادر می گفت "وقتی پدر بزرگ فهمید دخترش عاشق شده دیگه نگذاشت بابات هروز به هر بهونه ای بیاد خونه ما.از اون روز با هم قرار گذاشتیم هر روز با موتور گازی اش از تو کوچه ی ما رد بشه .تا لااقل صدای موتورش بشنوم .به همین هم قانع بودیم" .راستی پدر! چند سال بعد که تو نبودی یک روز عمو موتور رو پشت یک وانت گذاشت و دیگر هیچ وقت ندیدمش.

"تابستون که شد اولین مسافرت با هم رفتیم شمال.اونقدر بهمون خوش گذشت که قرار شد هر سال اگه شده یه روز هم خودمون رو به شمال برسونیم .اما سال بعدش هنوز تابستون نیومده بود که ... " پارسال که پیچ و خم های جاده چالوس رد می کردیم، مامان اینا رو به زن دایی می گفت. یعنی 19 سال بعد از آخرین مسافرتش به شمال.

چند ماه پیش وقتی انار توی حیاط گل داد. مادر می گفت: " اون روز ها وقتی انار ها گل می دادن .هر کسی دوربین عکاسی داشت و میزد تو دل باغ ها و برای عکاسی هم دیگه.خیلی وقته که دیگه کسی عکس از گل انار نمی گیره .شاید هم می گیرن و من خبر ندارم "

حسین می گفت :" تا حالا نتونستم خودم رو قانع کنم و برا عباس فاتحه بدم.می گفت :طبیعیه وقتی آدم وقتی به عزیزیش دیگه نیست و به یادش می افته دلش بگیره اما هر وقت به عباس فکر می کنم احساس خوبی دارم و شاداب تر می شم .هیچ وقت ندیدم غمگین باشه.به نظرت وقتی به یاد همچی آدمی می افتی باید دلت بگیره ؟باور کن هنوز بوی عطری که میزد توی دماغمه ."

"اولین بار که مهرش به دلم نشست روز آخر مدرسه بود و داشتیم کارنامه کلاس پنجم دبستان می گرفتیم.توی راه با موتور از کنارم رد شد .گفت.:قبول شدی؟شیرنی ما یادت نرها.بعد ها بهم گفت: از همون روز خاطر خوات شدم .بد طور هم شدم.

مادر می گفت روز اعزام نیروی تو حیسنه غلغله ای بود.مادر شهید صافی .دست دور گردن پسرش انداخت بود و نمی تونست ازش جدا بشه.اصلا همه همین طور بودن.یه جور خداحافظی که مطمئن نبودی برای بار اخره یانه.روزهای سختی بود.راستی پدر! نسیتی ببینی بعد از جنگ چه بر سر لباس سبز سپاه آمد.مادر می گفت همون روز های های جنگ هم توی محل نمی پوشیدی.تو کیفت می گذاشتی و وقتی می رفتی تو سپاه تنت می کردی.می گفتی ؛ از این کارا خوشم نمیاد.این لباس ها مال توی جبهه است.توی محل باید خوش تیپ گشت.اتوی شلوار گردن آدما رو ببره.

فلاش بک

۴ تیر ۸۵ - مرغ خسته پر کشید افق روشن رو دید

۴ تیر ۸۶ - تیر آمد و باز تو نیستی...

شد خزان با صدای جواد بدیع زاده ... چقدر این آهنگ رو دوست دارم.خیلی لطیفه.... بیشتر

بخش نامه ای برای ازدواج در پارس جنوبی

نون بهرامی

خانه ای که سبز نیست

این نامه ها دردی دوا نمی کند!!